פעולתו של דני קרוון נעה לאורך השנים בין ציור, פיסול, אמנות אדמה ופיסול סביבתי. העבודה המוצגת כאן היא חלק מגוף עבודות רחב יותר, המבוסס כולו על פיסול באדמה, אלמנט מכריע בעבודתו של קרוון מראשית דרכו. דיונות החול של העיר תל אביב, שבה גדל קרוון, הן אחד ממקורות ההשראה המרכזיים ביצירתו, והופיעו כבר במיצבים זמניים של אדמה, שיצר החל בשנות ה־80 המוקדמות של המאה ה־20, ובאנדרטת הנגב בבאר שבע, למשל. גוף עבודות זה מבוסס על טכניקה מסורתית של בנייה, העושה שימוש בגרגרי האדמה כבאבקת בטון. תהליך העבודה נשען על זיכרון מוקדם מהכפר הערבי בית ג'יז — השוכן בסמוך לקיבוץ הראל, שקרוון היה בין מקימיו — כפר שהיה בנוי כולו מלבני חומר ומאדמה, מבנים שבחלוף כמה עשרות שנים, כאשר ביקר שוב במקום, מצאם מפוררים כולם. הפסלים השונים, שיצר קרוון בהמשך לחוויה זו, הם מבנים גיאומטריים, אדריכליים, המהדהדים הן את זיכרון המקום הספציפי והן שורה ארוכה של מבנים קדומים מתרבויות עתיקות. העבודה בוחנת סוגיות הקשורות במושג הזמן, בקנה מידה ובאפשרות הפיכת החומר הארעי לקבוע, בין שמדובר באדמה או בזיכרון. כותרת העבודה מתייחסת בד בבד להיבט המבני של המדרגות ולממד ההתעלות הרוחנית. לא בכדי נבנו לאורך השנים זיגוראטים ומבני פולחן שונים כמבנים מדורגים הנישאים מעלה, גבוה ככל הניתן, על מנת

להתקרב למשכן האלים.

تراوحت أعمال داني كارافان، على مر السنين بين الرسم والنحت وفن العمل بالتراب والنحت البيئي. إن العمل المقدم هنا هو جزء من مجموعة أوسع من العمل، يعتمد بالكامل على النحت على الرمال، في التراب، وهو عنصر حاسم في عمل كرفان منذ البداية. تعتبر الكثبان الرملية لمدينة تل أبيب، حيث نشأ كرفان، أحد المصادر الرئيسية للإلهام في عمله، وقد ظهرت بالفعل في منشآت مؤقتة من الرمال والتراب، والتي أنشأها في بداية الثمانينيات، وفي النصب التذكاري في النقب في بئر السبع على سبيل المثال. تعتمد مجموعة العمل هذه على تقنية البناء التقليدية التي تستخدم حبيبات الأرض كمسحوق خرساني. تعتمد عملية العمل على ذكرى مبكرة لقرية بيت جيز العربية، الواقعة بالقرب من كيبوتس هارئيل، الذي كان كرفان أحد مؤسسيه، وهي قرية مبنية بالكامل من الطوب من الطين والتراب، وهي مبان انهارت جمي ًعا بعد عدة عقود عندما زارها مرة أخرى. إن المنحوتات المختلفة، التي أنشأها كرفان لاح ًقا لهذه التجربة، هي هياكل هندسية ومعمارية، تعكس ك ًلا من ذاكرة المكان المحدد وسلسلة طويلة من الهياكل القديمة من الثقافات القديمة. يبحث العمل في القضايا المتعلقة بمفهوم الوقت والمقياس وإمكانية جعل المادة المؤقتة قابلة للتحديد، سواء كان التراب أو الذاكرة. يشير عنوان العمل في الوقت نفسه إلى الجانب البنيوي للدرج و ُبعد السمو الروحي. ليس من قبيل الصدفة أنه على مر السنين تم بناء الزقورات وهياكل العبادة المختلفة كتراكيب متدرجة ترتفع إلى أعلى، على أعلى مستوى ممكن، من أجل الاقتراب من مسكن الآلهة.

The practice of Dani Karavan ranged over the years between different mediums such as painting, sculpture, environmental sculptures and land art. The work presented here is part of a broader body of work that is based entirely on sculpting in earth, a crucial aspect of Karavan’s work since the beginning of his career. The sand dunes of Tel Aviv, where Karavan grew up, are one of his main sources of inspiration. They have featured previously in temporary installations made of earth, which he started creating in the 1980s, as well as in Monument to the Negev Brigade in Be’er Sheva, for example. This body of work is based on a traditional building technique, which makes use of earth as though it were concrete powder. Karavan’s work process relies on an early memory he has of the Arab village of Bayt Jiz, which is located near Kibbutz Harel, of which Karavan was one of the founders. Bayt Jiz village was built entirely from soil and mud bricks. Decades later, Karavan visited the village, only to find all the houses there completely disintegrated. The different sculptures he created following this experience are architectural, geometric structures that echo both his memory of the specific place and a long line of old structures from ancient cultures. The work examines issues related to the notion of time, the concept of scale and the possibility of turning a transient material into a permanent one – be it earth or memory. The title of Karavan’s work (i.e., Hebrew for “rise”) refers both to the structure of the stairs and to the aspect of spiritual elevation. It is no coincidence that throughout history, ziggurats and different ritualistic structures were built as terraced constructions that incline upwards, as high as possible, so as to be nearer to the Gods above.

דני קרוון

עלייה, 2014 | אדמה

11