עבודתו של יעקב דורצ'ין, דיונה עם ירח מלא, היא כעין פסל ללא גוף; עבודה המתקיימת הן באמצעות הדימוי הפואטי שמעלה כותרתה, המגדירה גם את מרחב ההתרחשות שלה, והן באמצעות היטל הצל המשתנה, שמייצר ֶנפח הברזל הממוחזר שממנו היא עשויה. היא מתפקדת במרחב כשעון חול, המגיב לתנועת גרמי השמים, אך במקום להעיד על חלוף הזמן בהקשר של שעות היום, הוא חושף בפנינו באופן מרוכז את מחזוריות מופע הירח, מזריחה עד גריעה. במובן זה, הפסל נוכח ונעדר בה בשעה, משתנה ללא הרף, מאסיבי ואוורירי, נצחי ובן חלוף. בניגוד לעבודות אחרות של דורצ'ין, שבהן חומריות הברזל ומשקלו כמו מזמנים את יסוד הפעולה ובאמצעות קיפול והתכה הוא מחלץ מהם עדנה בלתי צפויה, העבודה המוצגת כאן כמו נשענת על מחשבה על קו, ועיקרון הפעולה שלה הוא כזה

של רישום במרחב.

يشبه عمل يعقوب دورشين، وهو كثيب برفقة بدر، تمثا ًلا بلا جسد؛ العمل الذي يتم من خلال الصورة الشعرية التي تظهر في عنوانها، والتي تحدد أي ًضا مساحة حدوثها، ومن خلال إسقاط الظل المتغير، الذي ينتج حجم الحديد المعاد تدويره الذي صنع منه. يعمل في الفضاء كساعة رملية، يستجيب لحركة الأجرام السماوية، ولكن بد ًلا من أن يشهد بمرور الوقت في سياق ساعات اليوم، فإنه يركز أمامنا على دورات العرض القمري، من شروق الشمس إلى مغيبها. بهذا المعنى، فإن التمثال موجود ويغيب فيه لمدة ساعة، يتغير باستمرار، ضخم وجيد التهوية، أبدي وعابر. على عكس أعمال دورشين الأخرى، حيث يبدو أن ماديةالحديدووزنهتستدعيعنصرالفعلوتستخرجمنهصقًلا غير متوقع من خلال الذوبان والطي، يبدو أن العمل المقدم هنا

يعتمد على التفكير الخطي، ومبدأ عمله هو الرسم في الفضاء.

Yaakov Dorchin’s Dune with Full Moon functions as a bodiless sculpture. It exists through the poetic imagery that is evoked by its title, which also defines the space where it is set, and through the constantly changing shade the volume its recycled iron casts. The work operates as an hourglass of sorts that responds to the movement of celestial objects, but instead of attesting to the passage of time, reveals to the viewer the cyclical nature of the appearance of the moon as it rises and disappears from view. Thus, Dorchin’s sculpture is simultaneously absent and present, endlessly changing, massive and light, eternal and transient. In many of Dorchin’s works, the materiality of the iron and its weight seem to summon his actions, and, and through processes of melting and folding he manages to yield surprising tenderness. In contrast, this work appears to rely on thoughts about linearity, and its main principle is that of drawing in space.

יעקב דורצ'ין

דיונה עם ירח מלא, 2014 | ברזל

03