עבודתו של משה רואס עשויה מתערובות חומרים, המתאחים יחד לכדי צורה לא מוגדרת. ההיגיון המבני שבבסיס העבודה רומז לנוכחות של גוף, והפסל נדמה כתחביר משובש של איברים או של עצמות. בניית העבודה מושתתת על איסוף חומרים ממקורות שונים, שאותם מכפיף רואס בסטודיו לתהליכי פירוק, צריבה, סחיטה ולבסוף חיבור מחדש עם חומרים אחרים, כבתהליך ייצור עצמי של טקסטיל. שכבות החומרים מצטברות על גבי העבודה באמצעות פעולות אריגה, תפירה וקשירה. עבודתו של רואס עוסקת בארעיות החומר ובחלוף הזמן כבעלי פוטנציאל טרנספורמטיבי. רבות מעבודותיו בוחנות את מושג ההתכלות, ובתוך כך נוגעות בשאלות קיומיות.

عمل موشيه رواس مصنوع من خليط من المواد التي تتجمع في شكل غير محدد. يلمح المنطق البنيوي الذي يقوم عليه العمل إلى وجود جسم، ويبدو التمثال وكأنه بنية مشوهة للأعضاء أو العظام. يعتمد بناء العمل على جمع المواد من مصادر مختلفة، والتي يحنيها رواس في الاستوديو لعمليات التفكيك والحرق والضغط وأخي ًرا إعادة الاتصال بالمواد الأخرى، كما هو الحال في عملية الإنتاج الذاتي للمنسوجات. تتراكم طبقات المواد فوق العمل من خلال عمليات النسيج والخياطة والربط. يتعامل عمل رواس مع الزوال للمادة ومضي الوقت باعتباره له إمكانات تحويلية. تدرس العديد من أعماله مفهوم القابلية للفناء، وبذلك تتطرق إلى الأسئلة الوجودية.

The work of Moshe Roas is made up of a mix of materials, which coalesce together into an undefined form. The structural logic at the base of his work hints at the presence of a body, and the sculpture seems like a broken syntax of organs or bones. Roas’ process is based on the accumulation of materials from different sources, which he then subjects in his studio to processes of disintegration, etching and extraction until he finally rejoins them with other materials. The layers of materials then add up through actions like weaving, sewing and tying. Roas’ work grapples with the transiency of materials and with the passage of time as two phenomena that have a transformative potential. Many of his creations question the concept of degradation, thereby posing existential questions.

משה רואס

ללא כותרת (ציפור עתיקה), 2018 | טכניקה מעורבת

06